هوش مصنوعی: در صبح زود، یک درویش از جایی که زندگی می‌کند، نور و زیبایی را به روی کوه پوشیده از رنگ‌ها و نور می‌پراکند.

هوش مصنوعی: شادی و صفای نوشیدن می در محفل جشن و سرور به اوج خود رسید و نغمه‌ی نی فضایی روح‌نواز ایجاد کرد که همه به حرکت و رقص درآمدند.

هوش مصنوعی: دوست مهربانم به خانه من آمد و در حالی که زبانش به صحبت درباره جدایی و وداع باز و بسته می‌شد، با حالتی غمگین وارد شد.

هوش مصنوعی: او گفت که اینقدر خوشبختی و وصال به تو نزدیک است که هیچ چیز بد و ناخوشایند نمی‌تواند تو را از آن جدا کند.

هوش مصنوعی: از من لذت ببر و از وصال من بهره‌مند شو، اما هرگز خوشی و نعمت وصالم را به چیزی بی‌ارزش تبدیل نکن.

هوش مصنوعی: هر چیزی که وجود دارد را با من به صلح بگذار، زیرا سلطنت دو عالم برای صاحبدلان، جایی برای درگیری و دعوا نمی‌سازد.

هوش مصنوعی: در این غار تاریک و تنهایی، من به تو آرامش می‌دهم و در این خانه‌ای که پر از مشکلات است، من برای تو سود و منفعت هستم.

هوش مصنوعی: شخص هنوز در حال صحبت کردن بود که ناگهان از روی پایش بلند شد و نشسته دوباره برخواست، به این خاطر که می‌خواسته از شدت درد سردردش بکاهد.

هوش مصنوعی: به سوی او رفتم و درخواست کمک کردم، اما او گفت که دیگر درخواستی نکن و از این حالت برنخیز.

هوش مصنوعی: من خود را آماده کرده‌ام تا سفری خوش به سرزمین‌های خوب و مناطق با ارزش و شرف آغاز کنم.

هوش مصنوعی: سرزمین من، چشمانم از یاد تو اشک می‌ریزند و جانم برای دیدن‌ات بی‌تاب است.

هوش مصنوعی: تمام انسان‌ها در بندگی و نافرمانی خداوند قرار دارند؛ خواه افراد عادی و فرومایه باشند، یا پادشاهان و سروران بزرگ.

هوش مصنوعی: سلام من به پناهگاه موجودات در دعا به سوی او، به هر درجه‌ای که دعا کننده دعا کند.