هوش مصنوعی: من خانهٔ دیوانه را با برگ بید فرش کردم و دلِ کسی را که به آرامش عادت نداشته، به قناعت و رضایت ساختم.

هوش مصنوعی: منظورم از عشق به می و شراب، تنها بر اساس رفتارهای ناپسند برخی نبوده است. من تنها چند جام نوشیدم و در نتیجه آن، حالتی شگفت‌انگیز و پرشور پیدا کردم که مرا به گریه انداخت.

هوش مصنوعی: دلِ شیدا و مشتاقی که به خاطر نگاه عاشقانه‌اش شعلۀ شوق و سرمستی را در دل می‌افروزد، خط پیمانه را به یاد می‌آورد.

هوش مصنوعی: نگاه معشوق آتش را به دل درون ریخت و آن را شعله‌ور کرد؛ در نتیجه، مهارت معمار در ساختن این ساختمان ویران شد و به سیلابی تبدیل گشت.

هوش مصنوعی: برای فراهم کردن فضایی مناسب، دلم از جا کنده شده است؛ در باز کردن بال‌های پرواز، این خانه معنایی دارد.

هوش مصنوعی: انسانی که به خمودی و بی‌تحرکی دچار است، مانند آتش می‌سوزد و به دل‌ها آسیب می‌زند. پس به خودت اجازه نده که در این وضعیت بمانی و از مهارت‌های خود استفاده کن.

هوش مصنوعی: در این بیت شاعر به توصیف حال و وضعیت افرادی می‌پردازد که در یک مهمانی یا بزم قرار دارند. او می‌گوید که در این مراسم، صداها و هیاهوها در کنار هم ترکیب می‌شوند و خواب‌آلودگانی که در آنجا هستند، کاش می‌توانستند داستان‌ها و افسانه‌های جذاب را بشنوند. به طور کلی، شاعر به اهمیت داستان‌گویی و زیبایی لحظات زندگی اشاره می‌کند و آرزو می‌کند که دیگران نیز زیبایی آنچه در حال رخ دادن است را درک کنند.

هوش مصنوعی: شمع یکتای تو را از نگاه دیگران پنهان کرده است، مانند مژگان که بال‌های پروانه را می‌پوشاند.

هوش مصنوعی: اگر کسی به ریشه‌یابید و در پی فهم عمیق مسائل جهانی باشد، در این صورت، دانه‌ی کاشته شده در این زمین، به درستی و به طور معنوی صد برابر می‌شود.

هوش مصنوعی: وفای به عهد و احترام به زنار، هرگز از دل بی‌دل برنمی‌آید تا وقتی که تو نتوانی با قدرت و اراده، سنگ این معبد را خُرد کنی و آن را به سلیمان مدیون کنی.