هوش مصنوعی: ما بی‌اختیار دلی بی‌قرار داریم و این موضوع به خود ما مربوط نیست، بلکه به او وابسته است. ما در این حس و حال کنترلی نداریم، همه‌چیز به او مربوط می‌شود.

هوش مصنوعی: زیبایی آن پری به قدری است که او همیشه در آرامش است. نه تنها من که هر کسی که به او نگاه کند، بی‌قرار و مضطرب می‌شود.

هوش مصنوعی: این چه نوه گلی است که در باغ زیبایی، مانند لاله، هر کسی که به آن نگاه می‌کند، از آن غمگین و دلتنگ می‌شود.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس نمی‌تواند در برابر زیبایی و جذابیت او جایی داشته باشد، حتی آفتاب آسمان نیز از او خجالت‌زده است.

هوش مصنوعی: هر کسی که دامنش ناپاک باشد، مانند آبی که خالص نیست، باید از او دوری کرد؛ زیرا اگر مردم به او نزدیک شوند، از او آسیب خواهند دید.

هوش مصنوعی: دل من همچون خاکستر ناشی از آتش غم است، ولی هنوز برای هر نفس کشیدن، بخشی از وجودم در غبار آن غم باقی مانده است.

هوش مصنوعی: اهل دل ما در این چمن گل‌هایی می‌بینند که از گل‌های دیگران زیباترند، ولی این زیبایی همراه با زخم‌های خود را نیز دارد.