هوش مصنوعی: تو با زیبایی‌ها و لطافت‌های چمن آشنا شدی و وقتی لب به سخن گشودید، نسیم نیز به شیوه‌ی تو صحبت کردن را آموخت.

هوش مصنوعی: دل من از یاد تو پر از غم و اندوه شده و این یاد تو برایم ترس و هراس به همراه آورده، درست مانند طوطی که در مقابل آینه می‌بیند و سخن‌ گفتن را یاد می‌گیرد.

هوش مصنوعی: خوشبختی و موفقیت به سادگی به دست نمی‌آید و هیچ کس نمی‌تواند به سرعت هنر دیوانگی و آزاداندیشی را بیاموزد.

هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی و جذابیتی که دارد، از دیوانه نمی‌پرسی، چرا که در خواب خوش، آن چشم و کلام را آموخته است.

هوش مصنوعی: هر کس که بدون آگاهی از من چیزی یاد گرفت، چقدر بر عقل و درک دیگران خندید.

هوش مصنوعی: شکایت می‌کنم از سختی‌هایی که به دلم وارد کردی، زیرا ناخواسته باعث شدی تا به سادگی از تو یاد بگیرم و به تو وابسته شوم.