هوش مصنوعی: در آن روز خوش، چهره‌ای تابناک و درخشان به چشم می‌آید که مانند روز سفید و روشن از تاریکی شب بیرون آمده است.

هوش مصنوعی: او مانند باد می‌شد و هر لحظه در آب «رود» مردمک چشم من شنا می‌کرد.

هوش مصنوعی: او با توجه به احساساتش ما را به حال خود رها کرده و ما هم در عشق او، تمامی وجودمان را به پای او فدای کرده‌ایم. او به سوی مقصد خود حرکت کرده و ما در مسیر او به اطرافش گام برداشته‌ایم.

هوش مصنوعی: دو هفته‌ای که از من دور بودی، بعد از این مدت او را پیدا کردم که مانند دو هفته‌ی تابستان زیبا و روشن است.

هوش مصنوعی: بی‌اعتنا به غم و گریه‌ی کسانی که در درد و رنج به سر می‌برند، و غم و آه بی‌نوایان را نادیده می‌گیرد.

هوش مصنوعی: چشم امید من به خط سبز او روشن است، همان‌طور که چشم کسانی که گناهانشان را می‌بینند، به نامه‌ی سیاهشان دوخته شده است.

هوش مصنوعی: من مانند صبحی که در حال شکستن است، جیب پیراهن او را چاک زده‌ام و همچون آفتابی که بر چین و چروک لباس می‌تابد، جلوه‌گری می‌کنم.

هوش مصنوعی: من در خیال خود فکر می‌کنم که چهره‌ی محبوب، مظهر زیبایی است، زیرا وقتی او را می‌بینم، ابروی کمانی‌اش مرا به شگفتی و تحسین وا می‌دارد.

هوش مصنوعی: وقتی که یک تشنه به آب زلال نگاه می‌کند، چشمم به خاطر حسرتش به آن سو دوخته می‌شود.

هوش مصنوعی: در میان آن جمع، خواجو ناگهان رسید و گفت که از زمانی که عید فرا می‌رسد و تو چهره‌ات را نمایان می‌کنی، به خانه‌ات بیایم.

هوش مصنوعی: باید نوشته‌ای بچینی و در زمان مناسب به عنوان تبریک برای شاه بفرستی.