هوش مصنوعی: از زمانی که در چشمان تو خیره شدم و احساساتی عمیق را تجربه کردم، دیگر نتوانستم کنترل خودم را حفظ کنم و همه چیز از دستم خارج شد.

هوش مصنوعی: دیشب کسی را که نمی‌توانستم کنترل کنم، به دلیل عشق و دیوانگی، به خودم نزدیک کردم و او را در گیسوانت گرفتار کردم.

هوش مصنوعی: این یک تصور است که در ذهن من شکل گرفته است؛ چون من در مقام مقایسه با خاکی هستم که زیر سم اسب تو قرار دارد.

هوش مصنوعی: هر کسی که با زلف گره‌دار تو ارتباطی برقرار کرد، من از همه مردم جدا شدم و به او پیوستم.

هوش مصنوعی: من امروز به دام عشق تو گرفتار شدم و تا هستم، همچنان در غم تو به سر می‌برم.

هوش مصنوعی: وقتی تو رفتی، نمی‌توانم شب‌ها تا صبح از دل و چشمانم برایت یاد و سلامی بفرستم.

هوش مصنوعی: قبل از این، هدف تهمت و سرزنش قرار ندهید، زیرا من دیگر کنترل خود را از دست داده‌ام و تیر نیز از دستم خارج شده است.

هوش مصنوعی: اگر لباس خود را با خون آغشته کنم تا نمازی به جا آورم، چه تعجبی دارد که من جان خود را با خون دل شستشو می‌دهم.

هوش مصنوعی: در اینجا شاعر به یاد کسانی می‌افتد که دلش را شکسته‌اند و به خاطر یاد آن‌ها، دلی پر از درد و سوخته دارد. او تصمیم می‌گیرد که از آن احساسات منفی رها شود و به آرامش برسد.