هوش مصنوعی: دوستی تو از بیگانه و نزدیکانش چه می‌داند؟ و آن کس که به خاطر راهت قربانی شده، از دین و باورش چه خبر دارد؟

هوش مصنوعی: چشم تو مانند یک تیر است که هدفش را به خوبی می‌بیند، اما از آسیب آن نباید نگران بود. من تشنه‌ی چشمه‌ای شیرین و خوشم که از گزند تیرهای تو بی‌خبرم.

هوش مصنوعی: هر کس که شیر و شجاعت را در جلو و همچنین خطر و تهدید را در عقب ببیند، آیا می‌تواند درباره کسی که در عشق کشته شده است، از پیش و پس او خبری داشته باشد؟

هوش مصنوعی: با وجود اینکه هر لحظه صبرم کم‌تر و آرزوهایم بیشتر می‌شود، اما از وضعیت عشق و محبت که کم و زیاد می‌شود، خبر ندارم.

هوش مصنوعی: اگر از حال خودم بی‌خبر باشم، در دنیا هر کسی که غریب است، از حال و روز خودش هم چه اطلاعاتی می‌تواند داشته باشد؟

هوش مصنوعی: اگر از درد و رنج من خبر نداری، عیبی ندارد، چون زخم من به دل ریش من و به عمق وجودم است و تو از آن با خبر نیستی.

هوش مصنوعی: تو در غفلت هستی و به خاطر غمت، جهانی جان می‌دهد. هرچند قصاب از کشته شدن میش‌ها بی‌خبر است.

هوش مصنوعی: کیست که بتواند درد تو را در شب‌های پراذیت به خوبی توصیف کند؟ حتی شمعی که از سوز درونش می‌سوزد، از آتش خود آگاهی ندارد.